रोजचंच झालंय

संध्याकाळच्या वेळी नेहमीच्या त्या ठिकाणावर तू येणार म्हणून
त्याच ठिकाणी एक आडोसा बघून मी उभा असणार
तुला मी दिसणार नाही हे ठाऊक असलं तरी
तू येण्याची वेळ झाली की काळजाचा प्रत्येक ठोका चुकणार
भर थंडीत मला घाम फुटणार
आज तुला अडवून मानातलं सगळं सगळं सांगायचं,
तिच्यायला बास ....लय झालं आतल्या आत कुढायचं
तुला पाहिल्यावर रस्त्यावर अस्ताव्यस्त  पसरलेल्या माझ्या काळजाच्या तुकड्याना गोळा करून
मग मी सगळा धीर एकवटणार
तुझ्या वाटेवर डोळे लावून मनातल्या मनात वाक्यांची जुळवाजुळव करणं
हे आता रोजचंच झालंय


तू ही नेहमीचीच ...अगदी साधी, नक्षत्रासारखी
माझ्या समोरून तू येणार , आणि तशीच निघून जाणार
माझा जीव अर्धं मेला होऊन ते फक्त बघत बसणार ...
एक दिवस मात्र ठरवूनच आलो

जीव गेला तरी बेहत्तर पण आज बोलल्याशिवाय घरीच जायचं नाही

तोच आडोसा , तीच हूरहुर

काळजाच्या ठोक्यांची तीच चुकामूक 

सगळं अगदी नेहमीसारखं 

तू फक्त त्या दिवशी आली नाहीस

त्या दिवशी नाही आणि परत कधीच नाही

त्यानंतरचा प्रत्येक दिवस मी तिथे येतोय

तुझ्या भासांच्या सहवासात तिथेच घुटमळतोय

आपल्या नेहमीच्या आडोश्या पाशी 

कधी कधी पाठमोरी दिसतेस् मला तू

पण हल्ली  ठोक्यांचं चुकण बंद झालाय

परवा तो आडोसा मला म्हणत होता

"बाबा रे ...ती गेली निघून कायमची 

तू अजुन किती दिवस वाट बघणार ?

मी हसून म्हणालो ,

"असुदे रे मित्रा ... हे आता रोजचंच झालंय

दु:ख तू तिथे नसण्याचं नाही

दु:ख मी तिथे असण्याचं आहे 

तुझ्याकडे येणारे सगळे रस्ते , तो भकास रिकामा आडोसा आणि मी

आम्हीच राहिलो आहोत आता एकमेकांना 

शेवटी  मग पुन्हा ...परतीचा प्रवास ,

जड पावलांचा ....घरापर्यंत 

आणि ....जाताना एक नि:शब्द, बेफिकीर सिगर्रेट 

हे आता रोजचंच झालंय...

--भालचंद्र