अंधारवाटा

मनाचे सगळे दरवाजे बंद असताना
एक छोटीशी फट शोधून
 आतमध्ये शिरतो ..एक तेजस्वी किरण
मी अंधारप्रिय... डोळे मिटून घेतो
तो ही हट्टी ...मिटलेल्या डोळ्यांतून ही आत शिरतो
मग मी बेचैन होतो , अस्वस्थ होतो
चिडून पुन्हा एकदा सगळे दरवाजे घट्ट लावून घेतो
तो शांत ,स्थिर ...आणखी प्रखर होतो
मग मी त्याच्याशी भांडतो
हात पाय झाड़त भोकाड पसरतो
तो तिथेच ....
थोड्या वेळाने मी शांत होतो
थकलेल्या निराश हातांनी
सगळे दरवाजे उघडतो
चहू बाजूंनी मग तो आत शिरतो
आणि माझ्या कोपरया कोपऱ्यात पसरतो
मी बिथरतो, घाबरतो, वेडापिसा होतो
शेवटी ज्याची भीती होती तेच घडत असतं
मी हताश ,केविलवान्या नजरेनी माझ्या जखमा कुरवाळतो
इतके दिवस अंधारात दडलेल्या
 माझ्या दु:खांच्या लक्तरांचे गाठोडे काखेत बांधून
त्याच्याकडे पाठ फिरवतो
आणि चालू लागतो पुन्हा
नव्या अंधाराच्या शोधात ...नव्या वाटेने ...नव्या जोमाने

                                                        --भालचंद्र